Andrei Foersov en de post-kapitalistische wereld

13.02.2022

"Wij verlaten de naoorlogse wereld en betreden de postkapitalistische wereld", zegt de Russische historicus en sociaal wetenschapper Andrei Foersov.

De wereld waar we van weggaan is "de wereld tussen 1945 en 2020". Foersov vindt het een vreemde samenloop van omstandigheden dat dit "naoorlogse gesocialiseerde kapitalisme ongeveer 74 jaar heeft bestaan, net als het Sovjetsysteem".

Het resultaat van de laatste twee jaar was natuurlijk niet het enig mogelijke, maar het was "het logische gevolg van de ontwikkeling van de naoorlogse wereldorde".

Volgens Foersov is de ideologische voorbereiding van een biofascistische technocratie al lang geleden begonnen. Het rapport "Grenzen aan de groei" van de Club van Rome riep op tot beperkingen en een vermindering van de consumptie en legde de basis voor de milieubeweging en de "groene overgang" die het grootkapitaal nu met verdacht enthousiasme propageert.

Al in 1971 opperde Klaus Schwab het idee van het "stakeholder-kapitalisme", dat helemaal geen klassiek kapitalisme was, maar juist het tegenovergestelde, waarbij de nadruk niet lag op eigendom maar op "participatie". Ook in dit model wordt alles gecontroleerd door de "global governance" van de kapitaalkringen op de achtergrond.

Deze periode bereikte in 1975 haar hoogtepunt met het rapport Crisis van de Democratie van de Trilaterale Commissie, waarin zeer duidelijk werd gesteld dat de grootste bedreiging voor het Westen niet de Sovjet-Unie was, maar "het teveel aan democratie in het Westen".

Tegelijkertijd verloor de Sovjet-Unie halverwege de jaren zeventig, ondanks de beroemde Conferentie van Helsinki, haar historische initiatief en schakelde zij over van offensieve naar strategische verdediging, hetgeen leidde tot het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in het begin van de jaren negentig.

De handlangers van de Trilaterale Commissie en andere globalistische lobby's begonnen de macht te grijpen in alle grote Westerse landen. Het was dus de laatste overwinning van de eerste dertig jaar na de oorlog.

In de jaren negentig begon een liberale euforie, waarbij hoffilosoof Francis Fukuyama "het einde van de geschiedenis" afkondigde: de strijd tussen politieke ideologieën was volgens hem geëindigd in de triomf van de liberale democratie.

Foersov herinnert zich dat de "plundering van het socialistische kamp" begon, met name in de "post-Sovjet-periode". Vanaf de ineenstorting van de Sovjet-Unie in 1991 tot halverwege de jaren negentig bevond de Russische economie zich in een diepe recessie. Het privatiseringsprogramma van het Jeltsin-tijdperk gaf aanleiding tot een fenomeen dat bekend staat als "roverskapitalisme".

Maar de industriële groei begon elders af te nemen en moderne instellingen, vooral natiestaten, begonnen hun relevantie te verliezen. In het hart van de mondiale besluitvorming stonden transnationale investeringsfondsen, die de top van de wereldeconomie, de aristocratische families van het oude geld en de vertegenwoordigers van het "nieuwe geld" met elkaar in verbinding brachten.

Tegelijkertijd was er sprake van depolitisering van de samenleving, inkrimping van het maatschappelijk middenveld en vervanging daarvan door de vertakkingen van de financiële structuren, hetgeen in deze periode leidde tot een crisis van alle traditionele identiteiten.

De eerste jaren van de 21e eeuw hebben aangetoond dat de exclusieve wereld zijn tekortkomingen had. Het werd duidelijk dat voor een snelle ontwikkeling meer machtscentra nodig waren. Tijdens de economische crisis van 2008, die de laatste illusies van een "overwinning van het liberalisme" deed vervliegen, werd het definitieve plan voor de overgang naar een postkapitalistische wereld geboren.

Het doel van het plan was de "middenklasse" overal te ontmantelen en te onteigenen, in combinatie met totale controle en overheersing van de wereldbevolking. Dit alles moest evolutionair gebeuren, door "de kikker langzaam te koken", zonder op te vallen en zonder massale protesten.

Toen kwam de "zwarte zwaan", Donald Trump, die de groepen in het Amerikaanse en mondiale systeem vertegenwoordigde die niet tevreden waren met het bovenstaande scenario. Vóór Trump kwam er een kleinere zwarte zwaan, Brexit, en verliet Groot-Brittannië de Europese Unie.

Beide gebeurtenissen deden het ontwikkelingsplan voor een overgang naar het post-kapitalisme ontsporen, waarbij het potentieel van de Verenigde Staten werd benut. Een deel van het Anglo-Amerikaanse establishment zat hier achter. "Als de overgang naar het post-kapitalisme niet op evolutionaire wijze kan worden bereikt, moet zij op revolutionaire wijze tot stand worden gebracht," betoogt Foersov.

In een optimale situatie hadden de problemen kunnen worden opgelost en had de orde der dingen min of meer dezelfde kunnen blijven. In de revolutionaire variant zouden de problemen van menselijkheid en geldmacht met meer geweld worden opgelost en zou een kwalitatief nieuwe toestand worden bereikt.

De optie van radicale transformatie van de globalisten zou leiden tot twee bijna totaal verschillende soorten hogere en lagere klassen. Er zou geen "middenklasse" meer zijn. De rijke elite zou "lang leven in ecologisch schone zones en genieten van alle voordelen van de beschaving". De lagere klassen zouden "aan de onderkant" leven in hun getto-metropolen, "onder de druk van ziekten en epidemieën, slechte voeding en druk van het milieu".

Hoe minder de "basis" te maken had met de hogere klassen "aan de top" en hoe minder zij zelfs maar van hen wisten, hoe beter, dachten de bedenkers en promotors van deze arrogante visie. Klinkt nogal dystopisch, maar daar hebben we al een voorproefje van gehad.

Dit doet de vraag rijzen hoe deze overgang op zodanige wijze in gang zal worden gezet dat het verzet aan de basis tot een minimum wordt beperkt. In principe zijn dergelijke projecten in de wereldgeschiedenis meer dan eens uitgevoerd (Foersov geeft de Franse Revolutie als voorbeeld).

Dergelijke riskante projecten op het gebied van sociale verandering worden bijna nooit volledig uitgevoerd volgens het oorspronkelijke plan. Maar als een groot verhaal moet worden nagespeeld, moet er een aanleiding of gebeurtenis zijn.

De coronapandemie was zo'n gebeurtenis, die de overgang naar een nieuwe wereldorde inluidde. Schwab heeft in zijn boek Covid-19: The Great Reset, geschreven met Thierry Malleret, zeer direct en duidelijk gezegd dat de pandemie een kans was voor een "grote reboot" die de hele mensheid treft.

Voor het welslagen van de reset waren echter bepaalde voorwaarden vereist. Ten eerste zou de gebeurtenis universeel moeten zijn. "Geen enkel belangrijk land, of het nu de Verenigde Staten, China, Rusland of India zijn, mag worden uitgesloten, zodat zij zich allemaal aan de reset-opdracht houden. Ten tweede moet het proces snel en onomkeerbaar zijn, zodat niemand tijd heeft om te reageren voordat iedereen al gevaccineerd is," aldus Foersov.

Maar de Russische denker is van mening dat de Schwabiaanse doorstart is mislukt en dat er geen manier is om controverse te vermijden. Het is de Russische elite onmogelijk gemaakt geld te verdienen met vaccins, en de sancties zijn niet opgeheven. De Chinese elite is bedreigd met massale claims, onder verwijzing naar het "Wuhan-virus". "Het belangrijkste is dat zij de mate van passiviteit van de bevolking hebben overschat, vooral in Europa".

Foersov had niet verwacht dat er in Wenen driehonderdduizend mensen zouden demonstreren, of dat hetzelfde zou gebeuren in Brussel, Londen en Parijs. Maar de mensen die door de rentebeperkingen werden gepijnigd, reageerden op het verlies van vrijheid dat zij hadden ervaren. Sommige elites hebben de rug al toegekeerd: Bill Gates heeft gezegd dat de "acute fase" van de epidemie in 2022 zal eindigen, en The Economist, uitgegeven door de Rothschilds, belooft hetzelfde.

Het feit dat de covidpandemie nu ten einde loopt, zal de opkomst van het transhumanistisch technoglobalisme niet stoppen. Foersov vermeldt dat de vertegenwoordiger van de Russische Federatie bij de VN, Vasily Nebenzia, tenminste een initiatief heeft geblokkeerd dat de klimaatverandering als een bedreiging van de veiligheid zou hebben gedefinieerd, waardoor alle naties onder de ijzeren hiel van de ecofascisten zouden zijn gebracht.

"Maar niemand heeft de digitale wurggreep omgedraaid," wijst Foersov erop. Met andere woorden, het proces kan vertragen, maar het zal niet volledig eindigen. Als de corona-operatie mislukt, zullen weldra "nieuwe, gevaarlijker en dodelijker virussen" worden gebruikt. "Of een andere realiteit zal voor ons worden gecreëerd".

Wernher von Braun, een raketontwerper voor NS-Duitsland die later in de VS raketten en het ruimtevaartprogramma van de NASA ontwikkelde, vertelde zes maanden voor zijn dood in de jaren zeventig aan een adjudant dat de Sovjetdreiging op een dag zou verdwijnen en het Westen een nieuwe "boeman" zou uitvinden, namelijk de islam.

Het volgende zou de klimaatdreiging zijn. En toen W. von Braun werd gevraagd wat als de klimaatdreiging ook niet zou werken, antwoordde hij de resterende "buitenaardse dreiging" van de ruimte. Op 25 juni 2021 maakte de Nasa officieel bekend dat UFO's, of ongeïdentificeerde vliegende voorwerpen, een "ernstige bedreiging voor de Verenigde Staten" vormen.

Met andere woorden, "bookmarks worden gemaakt voor de toekomst, augmented reality technologieën worden verfijnd en ontwikkeld," laat Foersov doorschemeren. Deze projecten, die vroeger "samenzweringstheorieën" werden genoemd, lijken in de moderne tijd het ene na het andere project te materialiseren.

De postkapitalistische wereld is al een alledaagse realiteit aan het worden, bijvoorbeeld in China, zegt Foersov. Dezelfde autoritaire toekomst is ook gedeeltelijk gearriveerd in de Verenigde Staten, Europa en elders, in de naam van de "pandemie" en de "vierde industriële revolutie".

Het gevaarlijkste is echter dat "wij een wereld binnengaan zonder chaos of orde", een "tussengebied" - of Félix Guattari's "chaosmozaïek" - "zonder adequate conceptuele en operationele instrumenten om deze processen te bestuderen".

De wetenschap van de 20e eeuw trok haar eigen geldigheid niet in twijfel; zij ontdekte en vormde de natuurwetten, met andere woorden, zij vervulde de machtsfunctie in de wereld om haar heen. Zelfs de term "statistiek", statisticus, is afgeleid van het woord staat. Nu de staten wegsmelten, hebben we alleen nog een 'conceptuele orde'.

Supranationale structuren zullen een cruciale rol spelen in de toekomstige orde. Volgens Foersov gaat het hierbij niet alleen om grote ondernemingen, maar om allerlei entiteiten met een hoge mate van interne autonomie: men zou bijvoorbeeld evengoed de Engelse inlichtingenalliantie "de vijf ogen" kunnen nemen, of zelfs de verschillende criminele organisaties.

De mondiale processen die gaande zijn, maken dit tot een "tijdperk van turbulentie", waarin "uit chaos nieuwe orde wordt geschapen". Wie zullen de echte winnaars zijn in de 21e eeuw, de elitaire technocraten of de opstandige massa's? Zal het echt zo zijn dat wie de AI-technologie beheerst, ook de wereld zal beheersen?