Generaal van de Bundeswehr Gerd Schultze-Rhonhof: "President Poetin heeft aan de noodrem getrokken".

05.03.2022
Auteur en voormalig Bundeswehr-generaal Gerd Schultze-Rhonhof over de oorzaken van het Oekraïne-conflict en de beschamende rollen die de bij het conflict betrokken mogendheden gespeeld hebben.

Uw boek over het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog is getiteld "De oorlog die vele vaders had". Hoeveel vaders heeft de oorlog of het conflict in Oekraïne?

Schultze-Rhonhof: Er zijn hier acht staten en allianties van staten te noemen, namelijk Duitsland en Frankrijk als onsuccesvolle waarschuwers en bemiddelaars, de VS, de NAVO en de EU als dupes, en Rusland, Oekraïne en de oblasten Donetsk en Lugansk als degenen die met vuur hebben gespeeld.

Ik zou er nog één ding aan willen toevoegen: De hele ramp begon met een blijde gebeurtenis, de Duitse hereniging. Een deel van de prijs daarvoor was de belofte die de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Baker op 8 februari 1990 aan de heer Gorbatsjov deed dat "de NAVO geen centimeter verder naar het oosten zal oprukken". Deze belofte werd op 17 mei 1990 bevestigd door de Duitse secretaris-generaal van de NAVO, Wörner, en later nog eens door onze minister van Buitenlandse Zaken, Genscher, in aanwezigheid van Baker. Deze laatste zekerheid is vandaag nog te zien als een Youtube-filmpje op het internet. Deze prijs voor de hereniging is nooit betaald. Nu heeft Poetin er de rekening voor betaald.

Gerd Schultze-Rhonhof, geboren 1939 in Weimar, gehuwd, drie dochters, soldaat van 1959 tot 1996, laatstelijk divisiecommandant en militair commandant in het militaire district Nedersaksen. Met pensioen, auteur van verschillende boeken over het ontstaan van de Tweede Wereldoorlog.

In de jaren negentig was de geopolitieke situatie heel anders. De Sovjet-Unie was uiteengevallen. Rusland was zwak en had te kampen met veel interne problemen. Maar intussen is Rusland een zelfverzekerd land geworden.

Hebben de Amerikanen dit misschien onderschat en gedacht dat zij op de oude voet door konden gaan?

Schultze-Rhonhof: De Amerikanen hebben nog steeds een enorme voorsprong op de Russen. Zij dachten waarschijnlijk dat zij het zich konden veroorloven hun belofte te breken. In het geval van de NAVO-wens van de Oekraïners en de afscheiding van de twee oblasten met een overwegend Russische bevolking, beroepen zij zich ook op een beginsel dat zij zelf in Zuid-Amerika en het Midden-Oosten vele malen zonder scrupules hebben veronachtzaamd: de territoriale integriteit van andere staten.

Nu u het over territoriale integriteit hebt: Een ander beginsel van het volkenrecht dat deel uitmaakt van de territoriale integriteit is niet-inmenging in de binnenlandse aangelegenheden van andere staten. Nu zijn er aanwijzingen dat de Verenigde Staten een belangrijke rol hebben gespeeld bij de Maidan-coup in 2014.

Schultze-Rhonhof: Dat was en is een ondoorzichtige gebeurtenis. Het is heel goed mogelijk dat de Amerikanen de hand hadden in de Maidan-coup - misschien ook de Britten - om de revolutie tegen de toenmalige president Janoekovitsj aan te wakkeren. Intussen hebben enkele buitenlandse sluipschutters getuigd dat zij indertijd vanaf de daken rond het Maidanplein zowel op demonstranten als op politieagenten hebben geschoten, waardoor de woede van de partijen tegen elkaar is aangewakkerd. In die tijd, vanaf 2014, noteerde ik vaak cijfers uit de media over buitenlanders die naar Oekraïne gestuurd werden, b.v. 150 huurlingen van het particuliere Amerikaanse militaire bedrijf Greystone in Oekraïense uniformen, later 400 huurlingen van de Amerikaanse militaire dienstverlener Academy (voorheen Blackwater, noot). Een andere keer waren het 75 Britse militaire trainers. Staten die huurlingen sturen kunnen altijd zeggen dat zij geen militairen hebben ingezet, en dan hoeven zij zich niet te verantwoorden voor de schendingen van het internationale oorlogsrecht die hun huurlingen begaan.

In Oekraïne worden de nationale belangen van de VS gecombineerd met de vermogensbelangen van de familie Biden.

Waarom is de VS zo gefixeerd op Oekraïne?

Schultze-Rhonhof: Het gaat om de aanspraak van de VS op hegemonie in Europa en om enorme economische belangen. Oekraïne heeft belangrijke minerale rijkdommen en het is een aanzienlijke exportmarkt. Denk maar aan de Treuhand, die de economie van de "DDR" in Duitsland opdoekte. In die tijd konden buitenlandse gelukszoekers bedrijven en ondernemingen tegen afbraakprijzen overnemen. Vandaag krijgen financieel sterke buitenlanders in het financieel zwakke Oekraïne dezelfde kans. Als voorbeeld van gelukszoekers kunt u de zoon van de Amerikaanse president Biden nemen, Hunter Biden, die tegenwoordig in de raad van toezicht zit van het grootste Oekraïense gasbedrijf Burisma. Hij ontvangt een vast dollarbedrag als vergoeding voor elke 1.000 kubieke meter aardgas die door de pijpen van Burisma gaat. Hier worden zelfs nog de familievermogensbelangen van de familie Biden gecombineerd met de nationale economische belangen van de VS.

Waarom is het geschil over de invloed in Oekraïne nu geëscaleerd tot het punt van oorlog?

Schultze-Rhonhof: Het was een lange ontwikkeling, die begon met de Duitse hereniging en de ineenstorting van de Sovjet-Unie. In 1990 werd de hereniging gekocht met het afzien door de Amerikanen van een uitbreiding van de NAVO naar het oosten. Deze belofte werd niet gehouden. In 2001 stelde Poetin een pan-Europese vrijhandelszone voor die ook Rusland zou omvatten. Hij werd afgewezen. In 2007, tijdens de Veiligheidsconferentie van München, beschreef Poetin verdere uitbreiding naar het oosten tot het grondgebied van de voormalige Sovjet-Unie als "het overschrijden van een rode lijn". Hij werd niet serieus genomen. In 2008 hebben de VS verzocht om toelating van Oekraïne tot de NAVO, wat gelukkig mislukte door het veto van Frankrijk en Duitsland.

Tot nu toe is alles vreedzaam verlopen.

Schultze-Rhonhof: Het ging verder. In 2013 bood de EU Oekraïne een associatieverdrag aan, en in 2014 gaf de nieuwe westers georiënteerde president Porosjenko te kennen dat hij Oekraïne graag bij de NAVO wilde hebben. Nu gingen in het Kremlin de alarmbellen rinkelen. Poetin was duidelijk dat na de EU, de NAVO en daarmee de Amerikanen de Krim zouden binnentrekken en dat de Amerikaanse marine de Russische oorlogshaven Sevastopol zou overnemen als het zover zou komen. Hij trok aan het ripcord en annexeerde het Krim-schiereiland met zijn overwegend Russische bevolking. Overigens had de bevolking van de Krim bij de afscheiding van Oekraïne in 1991 al met 93% in een referendum gestemd om bij Rusland te blijven.

Kort nadat Rusland de Krim had ingenomen, wilden de twee oblasten Lugansk en Donetsk, met een overwegend Russische bevolking, zich ook afscheiden van Oekraïne. Zij riepen hun onafhankelijkheid uit, en de burgeroorlog in Oost-Oekraïne, die nu al acht jaar duurt, begon. Het akkoord van Minsk, dat bemiddeld werd door Frankrijk en Duitsland, werd in 2015 gesloten tussen Oekraïne en Rusland als beschermende mogendheid van de twee afgescheiden oblasten. De overeenkomst voorzag in een staakt-het-vuren en een wet met een speciale status voor Lugansk en Donetsk binnen Oekraïne. In plaats daarvan vaardigde de regering van Kiev in 2018 een "reïntegratiewet" uit voor de twee oblasten, die elke onderhandeling met hen en het gebruik van hun moedertaal, het Russisch, op scholen verbiedt. De burgeroorlog in Oost-Oekraïne ging onverminderd door. Poetin zag zowel het lijden van de bevolking in het oorlogsgebied als de onwil van de regering in Kiev om het akkoord van Minsk met gedeeltelijke autonomie voor Lugansk en Donetsk na te komen, en hij merkte de voortdurende druk van Kiev op om in de NAVO opgenomen te worden. Een groot NAVO-lid direct aan de grens van Rusland was en is in de ogen van Poetin onverenigbaar met het vitale veiligheidsbelang van Rusland. Daarom gaf hij opdracht tot een dreigende inzet aan de grens met Oekraïne en vroeg hij de president van de VS in december 2021 tweemaal om definitief af te zien van de toelating van Oekraïne tot de NAVO. Beiden weigerden. En weer heeft Poetin aan het ripcord getrokken.

Ziet u het gevaar dat dit conflict tot een vuurzee escaleert?

Schultze-Rhonhof: Ik wil dit gevaar niet ontkennen, maar ik denk dat het onwaarschijnlijk is. Als Rusland Oekraïne dwingt tot een of andere afhankelijkheidsrelatie, heeft het al een enorm probleem op zijn handen. Maar om dan ook nog oorlog te voeren met de NAVO zou Rusland te veel worden. Ik vind Poetin een koele rekenmachine. Hij zal dat niet doen. Poetin heeft herhaaldelijk geëist dat twee dingen worden rechtgezet: ten eerste het afzien van de toelating van Oekraïne tot de NAVO, en ten tweede het tot rust brengen van de Donbass met het einde van de burgeroorlog daar. Over een paar weken zal hij beide bereikt hebben.

    Het zou voor Rusland te veel zijn om het in een oorlog tegen de NAVO op te nemen. Poetin zal dat niet doen.

Het is opvallend dat de Europese Unie alleen maar zegt wat de VS zegt. Is dat niet bedenkelijk, aangezien het Oekraïne-conflict ook over de veiligheid van Europa gaat?

Schultze-Rhonhof: In dit opzicht is de EU een waakhond zonder tanden. Zij heeft geen enkele rol gespeeld in deze crisis en heeft geen enkele positieve impuls gegeven.
De enige gunstige impulsen uit Europa kwamen van Frankrijk en Duitsland met de twee conferenties van Minsk. Anders is de Commissie van de EU met niets anders gekomen dan dreigen met sancties, die de Europese bevolking veel geld zullen kosten.

Als er op het NAVO-hoofdkwartier of in de EU-Commissie ook maar één staatsman met een strategische geest en de nodige assertiviteit was geweest, zou Oekraïne op tijd gefinlandiseerd zijn, d.w.z. bij verdrag neutraal verklaard, zoals Zwitserland, Oostenrijk en Finland dat ooit waren.

De media zeggen nu "Dit is de oorlog van Poetin". Is dat hoe u het ziet?

Schultze-Rhonhof: Dat klinkt als een eenzijdige verdeling van de schuld, die, om het zo kernachtig te zeggen, niet waar is.

Als auteur van het boek "1939 - Der Krieg, der viele Väter hatte" (1939 - De oorlog die vele vaders had), ben ik van mening dat niet alleen degene die een oorlog begonnen is schuld heeft, maar ook degene die hem van tevoren geholpen heeft te veroorzaken.

Het interview werd afgenomen door Bernhard Tomaschitz.

Source